Wyszukiwanie
Co do zasady w profilaktyce chorób i promocji zdrowia inaczej interpretuje się zdrowie i determinanty zdrowia.
W grupach osób o niskim lub średnim ryzyku wystąpienia danej choroby dochodzi do większej liczby zachorowań na tę chorobę niż w grupach osób, które obciążone są wysokim ryzykiem zachorowania na tę chorobę.
Wyróżnia się profilaktykę prowadzoną w odniesieniu do pojedynczych osób z wysokim ryzkiem wystąpienia danej choroby oraz profilaktykę populacyjną, która jest skierowana do całej populacji niezależnie od indywidualnego ryzyka.
Najbardziej popularne podejście do profilaktyki chorób wywodzi się z lat 50. XX w. i polega na wyróżnieniu profilaktyki pierwotnej, wtórnej i trzeciorzędowej zgodnie z historią naturalną choroby.
Profilaktyka chorób to działania ukierunkowane na zapobieganie wystąpieniu choroby, na minimalizowanie wpływu choroby i niepełnosprawności albo – jeśli nie jest to możliwe – opóźnienie jej postępu.
Nadrzędnym celem promocji zdrowia jest umożliwienie ludziom władztwa (sprawowania kontroli) nad różnymi uwarunkowaniami zdrowia, w tym nad warunkami środowiska przyrodniczego i antropogenicznego oraz warunkami społecznymi i ekonomicznymi.
W czasach nowożytnych myślenie o poprawie zdrowia w sposób podobny do idei wyrażonej w Karcie Ottawskiej było widoczne przynajmniej od XIX w.
Promocja zdrowia to proces, który umożliwia ludziom kontrolę (panowanie) nad zdrowiem i jego poprawę.
W Polsce ochroną zdrowia nazywa się wszelką działalność, której celem jest zapobieganie chorobom oraz ich leczenie, utrzymanie rozwoju psychicznego, fizycznego i społecznego człowieka, przedłużanie życia, zapewnienie zdrowego rozwoju następnym pokoleniom.
Połączenie procedur, metod i narzędzi, za pomocą których planowana polityka, planowany program lub projekt mogą być oceniane pod względem ich potencjalnych oddziaływań na zdrowie populacji, rozkładu takich oddziaływań, a także na nierówności w zdrowiu.
W XX w. szczepionki i programy szczepień zapobiegły epidemiom wielu chorób, które zagrażają zdrowiu i życiu. Z tego powodu uznawane są za jedno z największych osiągnięć zdrowia publicznego.
Edukacja zdrowotna jest jedną z metod działania promocji zdrowia, ale nie jest z nią tożsama.
W piśmiennictwie związanym z problematyką zdrowotną nie ma ujednoliconego nazewnictwa odnośnie do komunikowania w sytuacji kryzysowej oraz komunikowania ryzyka w sytuacjach kryzysowych.
Współczesne rzecznictwo zdrowotne jest niejednorodne i obejmuje dwa zasadnicze nurty - na rzecz jednostek (pacjentów i ich rodzin) oraz na rzecz grup (społeczności, populacji).
Podejście, w którym w systematyczny sposób uwzględnia się wpływ decyzji na zdrowie ludzi, poszukuje synergii między politykami publicznymi oraz dąży do unikania skutków szkodliwych dla zdrowia.